Ziekte van Crohn

In 2005 is bij mij de diagnose ziekte van crohn gesteld. Dat is een ontstekingsziekte van het darmkanaal, waar je niet snel vanaf komt. In de praktijk betekent dit dat je onder intensieve behandeling van een specialist staat en langdurig wordt behandeld met geneesmiddelen. Deze geneesmiddelen zijn gericht op het remmen van de ontsteking en onderdrukken de klachten en verschijnselen, maar genezen de ziekte zelf niet.

Tijdens de behandeling bleek ik voor diverse medicijnen allergisch te zijn. Na een ziekenhuisopname en Prednison is in overleg met de arts besloten om het medicijn Puri-nethol te gaan gebruiken in combinatie met Infuus (naam: Remicade). Deze behandeling ging goed, maar het nadeel was dat ik regelmatig naar het ziekenhuis moest voor het infuus. Na het lezen van berichten over spirulina ben ik in het voorjaar van 2009 met Chi Spirulina begonnen, de dosering heb ik opgebouwd naar zo'n 3 à 4 tabletten per dag.

Mijn buik is sindsdien rustiger geworden (minder rommelen), heb ik minder last van krampen en ook voel ik me fitter (wat ook weer positief uitwerkt op andere facetten van mijn leven). Omdat ik mij niet alleen beter voelde, maar ook mijn bloedwaardes in de loop van 2009 verbeterde (minder witte bloedcellen) heb ik in overleg met de arts de interval tussen de infusen verlengt tot het maximaal mogelijke van 16 weken. Maar daar bleef het niet bij, in maart 2010 is, in overleg met de arts, besloten om helemaal te stoppen met het infuus en alleen nog verder te gaan met lagere dosering Puri-nethol. Zo ver gaat alles goed! Ik denk dat Spirulina zeker een grote rol heeft gespeeld in hoe het met me gaat en met de verbetering van mijn ziektebeeld.

Femke

naar boven

Ervaring met Puur Matatabi

Na het horen over de Matatabi kauwstokjes was mijn nieuwsgierigheid gewekt. Enigszins sceptisch heb ik ze uitgeprobeerd en ik moet toegeven, Rossi viel echt in "katzwijm" van zijn speeltje  ;-)  

Slaapproblemen

Ik ben overtuigd van de deskundigheid, eerlijkheid en gave die Jacqueline heeft dus toen mijn zoontje van 2 ½ jaar slaapproblemen kreeg heb ik Jacqueline gebeld met de vraag of ze hem wil checken.  Zo gezegd, zo gedaan. Via een foto heeft Jacqueline mijn zoontje “bekeken” terwijl ze niets wist van het probleem. Diezelfde middag belde ze me terug en vertelde ze dat Stef een entiteit bij zich droeg. Deze overledene slurpte zijn energie en maakt Stef bang, waardoor een flink slaaptekort kwam met alle gevolgen van dien. 

Gelukkig kon Jacqueline mijn zoontje behandelen en ze heeft dit ook gelijk gedaan. Die avond was Stef totaal ontspannen en heeft heerlijk geslapen. Ongelooflijk! We stonden perplex, als iemand anders mij dit verhaal had verteld zou ik echt mijn twijfels  hebben maar nu gebeurde het onder mijn eigen ogen. Zoals Jacqueline zelf zegt: “als je het niet begrijpt dan bewonder je het maar” en inderdaad zo is het en niet anders. 

Jacqueline, bedankt voor alles wat je voor mij en mijn gezin hebt gedaan, onvoorstelbaar. Mijn leven is totaal veranderd. Ik sta weer positief in het leven en heb weer zin om te leven. 

X Saskia

naar boven

Wat doe je als je al een hele periode in de reguliere gezondheidszorg geen antwoorden krijgt en geen oplossingen vindt?

Na een lange periode van behandelingen en medicatie maakte ik geen vooruitgang. Het ging ook niet meer achteruit maar dat was dan ook het enige positieve punt.  Via een vriendin kwam ik bij Jacqueline terecht. Ik had echt een houding van baat het niet, schaadt het niet. Ik had niet echt iets met alternatieve geneeskunde maar ik had er ook niets op tegen.

Met een “open mind” ging ik naar de eerste afspraak. Jacqueline heeft een wereld voor mij geopend waar ik geen weet van had. Na de eerste behandeling voelde ik al resultaat, ik had me in tijden niet zo goed gevoeld. Wat een heerlijk gevoel! Na een aantal behandelingen ben ik gaan afbouwen met de medicatie en inmiddels gebruik ik helemaal geen medicijnen meer. Ik bruis weer van energie en levenslust.  Door mijn goede ervaringen is mijn gezin inmiddels ook “doorgelicht” en dit leverde bijzondere informatie op.

Saskia

naar boven

Afscheid van Lotje

Dinsdag 10 november j.l. werd liefste poes “Lotje” geopereerd. Er moest een poliep weggehaald worden uit haar blaas. Dat was de oorzaak was van de verschillende blaasontstekingen.

‘s Morgens brengen, ’s middags halen. Zo gezegd, zo gedaan, blij als een kind Lotje halen en de dierenarts (DA) vertelde dat hij niet zeker wist of hij alles weg had kunnen halen. Er zaten meer poliepen dan verwacht. Lotje mee naar huis en ze moest snel gaan opknappen.

De nacht kwam ze matig door. Volgende ochtend op controle, Lotje had verhoging. Met een pijnstiller en een nieuwe afspraak voor de dag erna terug naar huis. Ik had alle dagen al vrij genomen om lekker met haar bij te komen en haar bij te staan! Ze moest nu iig gaan plassen,  eten en drinken. Lotje ging niet eten en drinken dat baarde natuurlijk al snel zorgen. Donderdag 12 november weer terug voor controle. De verhoging was minder maar ze moest blijven omdat ze niet plaste, at of dronk.

Toen voelde ik al aan dat het een slechte zaak was, maar je blijft positief en wil niet aan het ergste denken. Lotje bleef na de operatie eigenlijk al troebel uit haar ogen kijken alsof ze nooit echt goed uit de narcose is gekomen. Lotje was niet Lotje, altijd zo trots, sterk en dapper en nu dit.

Ik moest besluiten Lotje op advies van de DA een nachtje daar te laten, geheel tegen mijn gevoel in maar je vertrouwd op hun ervaring, je hebt geen keuze op dat moment. Vrijdag de 13 (!!) nóg niet geplast en de DA wilde een tweede operatie omdat hij twijfelde of haar blaas urine lekte wat de hoge bloeduitslagen verklaarden. Ze werd zieker en zieker en toch is ze ’s middags geopereerd met de mededeling dat ze (te) zwak was door niet eten en drinken (fysiek bedoelde hij, want ik wist hoe sterk ze mentaal was). De kans bestond dat ze het niet zou redden.

Dat was voor mij het moment om Jacqueline te bellen. Gelukkig ken ik haar wat langer en kent zij mij inclusief alle beestjes om me heen intussen redelijk goed. Dat praat wat prettiger en makkelijk. Ik kan niet of nauwelijks onder woorden brengen wat het met je doet en hoe machteloos je je voelt, hoe zeer het doet als je vriendinnetje zo afglijdt vanwege het feit haar nieren niet werken, kon ik haar de mijne maar geven.

Ik weet hoe sterk mijn band is met dieren en met Lotje in het bijzonder en ik weet dat Jacq. dingen doet waar ik niet bij kan, maar ja Lotje duidelijk wel.

We zetten alles op alles om te zorgen dat Lotje beter zou worden, maar ja wat is beter….. beter is dus niet altijd genezen

Jacqueline heeft contact met haar gemaakt en het “lijntje”niet meer verbroken tot die zondag.

Vóór de tweede operatie heeft Jacq Lotje kunnen vertellen wat er aan de hand was: dat het pure noodzaak was dat ze nog een keer onder het mes moest. Lotje was totaal in paniek door het feit dat ze de controle niet meer terug had gekregen over haar eigen lichaam en geest na de eerste ingreep. Jacq heeft haar gerust kunnen stellen en haar de energie en kracht gegeven om door de tweede operatie heen te komen. De tweede operatie heeft ze overleefd.

De uitslag was dubieus, haar blaas lekte niet maar het tweede bloedonderzoek was dusdanig slecht in combinatie met het niet lekken van de blaas, conclusie: nierenuitval als gevolg van het narcosemiddel (had de DA nog nooit eerder meegemaakt). Lotje moest het nu dus zelf gaan doen, plassen was het enige wat zou betekenen dat haar nieren weer aan het werk waren.

Lotje is vrijdag einde van de dag, na de operatie, gelukkig weer terug mee naar huis gegaan en daar moesten we hopen op een wonder. De DA kon niets meer doen. Lotje had een infuus gekregen in het bot van haar achterbeen. Ik was zo blij dat we thuis waren in onze vertrouwde omgeving en was zo blij dat Jacqueline ons heeft ondersteund met haar ontastbare krachten. Jacqueline heeft Lotje eerst op afstand geholpen en is daarna meerdere malen bij Lotje thuis op bezoek geweest. De behandeling maakt haar warm en rustig. Als Jacq. op afstand behandelde merkte ik daar persoonlijk weinig van in die zin dat ik iets kon merken aan Lotje. Daarentegen leefde Lotje (& ik) wel zichtbaar op als Jacq. daadwerkelijk langs kwam, Lotje liet zich zó goed behandelen. Als een sucadelapje wentelde Lotje onder de handen van Jacq. door voor alle energieën. Dat gaf goede hoop. We werden letterlijk alle twee opgewarmd of opgeladen.  Na de behandeling sliep Lotje weer en hoopten we op dat wondertje ….dat beetje urine wat zou betekenen dat de nieren weer aan het werk zijn. Gek genoeg kwam er een magnetiseur op ons pad. We zijn er met z’n drieën naar toe zijn geweest (in het teken je wilt alles doen om Lotje te helpen) maar vonden het alle drie geen positieve ervaring. Ik hoop nog steeds dat Lotje me dat niet kwalijk neemt. Ook daarin heeft Jacq ons weer ongelofelijk bij gestaan. 

Jacq. had mij al van te voren uitgelegd dat zij geen wonderen kan beloven wat Lotje betreft en dat het kán zijn dat Lotje de energie voor andere dingen gebruikt kan herstellen, daar wil je niet vanuit gaan. Achteraf bleek dat wél waar. Lotje (en ik ook weer) heeft de behandelingen van Jacq. uiteindelijk gebruikt als “uitvaartbegeleiding”. Lotje heeft samen met Jacq. en mij gevochten tot zaterdagavond toen is zij uiteindelijk overleden. Ze is bij me op schoot ingeslapen in haar eigen vertrouwende omgeving, in een warme, rustige woonkamer met geliefden om haar heen. Jacq. heeft ook dit weer uitgelegd aan haar. ”Het was goed zo” zei Lotje “de DA heeft me mooi niet in coma gekregen” (dat was hetgeen de DA beloofde als ze niet beter zou worden: ze raakt in coma en sterf ze een comateuze dood) Lotje was sterk en zakte niet weg in coma , ze was bij me en keek me recht  aan tot haar laatste adem  …Dit was dus het beste voor haar….

Tijdens het ziektebed van lotje hebben we uren “gesprekken”gevoerd zoals ik nog nooit eerder heb ervaren. Leek wel of Jacq ook voor mij een lijntje beschikbaar had gesteld. Ik heb de dagen als bijzonder intens ervaren: Lotje en ik waren één, ik heb haar geen minuut uit het oog verloren en zij mij niet en alle gedachten waren bij ons. Ze bleef reageren op m’n stem, al was het op het laasts maar met haar puntje van haar staart. Ik blijf ervan overtuigd dat Jacq niet alleen Lotje heeft behandeld maar ook mij, ik was onuitputtelijk, Lotje helaas niet, maar ik heb er nu vrede mee. Jacq. heeft als “doorgeefluik” bijzondere krachten en mooie woorden door kunnen geven in deze moeilijke periode voor Lotje en mij.

Wat het is weet ik nog steeds niet maar Lotje en ik waren en blij mee!

Jacq: Ik ben je eeuwig dankbaar voor het feit je mij hebt laten zien maar vooral voelen dat er meer is tussen hemel en aarde en dat je mijn spirituele ontwikkeling duidelijk in gang hebt gezet, ook al was dit verlies ervoor nodig…. ik weet nu wel dat Lotje niet “weg” is.

naar boven

Hoi Jacqueline,

Afgelopen week heb je contact gehad met onze hond Ollie. Dit omdat hij erg stil is sinds het inslapen van zijn grote vriend Bommel. Ze zijn 9 jaar lang samen geweest en konden super met elkaar. Erg logisch om te verwachten dat hij net als wij ook verdriet heeft. Toch vroeg ik me af of hij zich realiseerde dat Bommel niet meer terug komt.

Op zijn geheel eigen manier kon hij dat jou wel vertellen, een manier die zo herkenbaar is voor ons. Ollie kan nog wel eens zo overkomen van ja dat weet ik wel hoor dat hoef je me echt niet te vertellen....

Ik ben blij met de antwoorden die je mij kon geven via Ollie. Het verdriet werd wel weer even in alle hevigheid naar boven gehaald. Maar zoals Bommel (die zich ook even in jullie gesprek mengde) al aangaf: het is tijd om het verdriet een plek te gaan geven. Het zijn mooie jaren samen geweest, een herinnering die je altijd zal koesteren en die niemand van ons af kan nemen.

Ik hoop dat de druppels Ollie kunnen ondersteunen in zijn verdriet en dat hij wat makkelijker weer terug komt in zijn oude doen en laten. Want die Ollie missen wij wel!

Vrijdag gaan we met Ollie naar de Fysiotherapeut, eens kijken of zij wat terug kan vinden. Zoals Ollie bij jou aangaf was hij stijf in zijn spieren. Ik hoop dat zij hem kan helpen. Toen Ollie jong was heeft ze hem ook erg vaak kunnen helpen. De levensverwachting voor Ollie was niet goed toen hij als pup bij ons kwam, 1 jaar was het maximale wat hij zou kunnen halen. Met zijn 9 jaren heeft hij ons allemaal versteld doen staan. We hopen dan ook dat er nog heel wat jaren met hem volgen. Dat we nog vaak om hem kunnen lachen als hij ons terug aan kijkt en zijn neus ophaalt met een blik van: ja wat wil je, zeg het maar...

Wel wil ik je nog even zeggen dat ik normaal te nuchter ben voor dit soort dingen! Maar hoe je de dingen doorgaf zoals Ollie ze aan jou doorgaf is echt typisch Ollie, net als Bommel zoals je hem kon omschrijven en dat terwijl je hem nog nooit had gezien in het echt of op de foto. Daardoor ga je je wel beseffen dat er meer is dan wat je kan zien.

Groeten, Margaret

naar boven

Overgevoelig paard

Ik heb mijn paard nu 5 jaar, we rijden recreatief in het bos en twee keer per week in de rijbak om zo haar ook recht in lijf en leden te houden.
Mijn paard is erg gauw afgeleid door allerlei prikkels van buitenaf, soms zijn ze voor mij duidelijk - zoals een grasmaaier of een blaffende hond - soms zijn ze voor mij onduidelijk....waar is zij in hemelsnaam van geschrokken??? Ze schiet er dan vandoor, is hoog in adrenaline, weinig geconcentreerd en het is dan erg moeilijk voor mij om haar te bereiken. Ik heb allerlei technieken al toegepast: zelf rustig blijven, uitademen en kalm blijven als zij plotseling wegspringt, mentaal een luchtbel creeëren waarin het rustig is, het goed gedrag uitbundig belonen en het negatieve wegspringen negeren... noem maar op.....Via via kwam ik terecht op de site van Vitamedi, en ik dacht wie niet waagt, wie niet wint - want ik werd toch wel gefrusteerd en vermoeid van het gedrag van mijn paard. Daarnaast is het ook wel wat onveilig om met zo'n 'spring in het veld' te werken! Dit is wat ik Jacqueline hebt verteld.
Jacqueline heeft vervolgens mijn paard doorgemeten met een bio-sensor en 'contact' gemaakt met mijn paard, zo noem ik het maar.
Het werd haar erg duidelijk hoe prikkelgevoelig mijn paard is, werkelijk álles komt bij haar binnen. Daardoor is zij ook zo gauw uit haar concentratie! Haar gedrag voelde voor mij ook niet als een dominantiestrijd of zoiets, en dat werd bevestigd. Om mijn paard te helpen heeft Jacqueline haar een soort van energie-jas aangetrokken die haar als het ware beschermt van de prikkels van buitenaf, en het verschil is wonderbaarlijk!!!
Mijn paard is veel kalmer, rustiger en minder gauw gestresst!!! Hierdoor kunnen we veel plezierige samenwerken, en is -denk ik- haar dagelijks leven ook zoveel fijner, je zou maar al die prikkels meoten verwerken!!
Om haar op de lange termijn te ondersteunen, heeft Jacqueline ook een samenstelling gemaakt van Bach Bloesem druppels die ik haar op een sneetje brood kan geven.
 
Ik kan nog altijd niet begrijpen hoe Jacqueline het doet, maar het resultaat heeft mij en mijn paard zoveel geboden dus is dát voor mij ook niet meer zo belangrijk is!

Ik kan het iedereen aanraden!! lieve groeten Linda uit Putten

naar boven

"Vage klachten"

Een van mijn lesklanten belde onlangs voorafgaand aan onze lesafspraak dat ze deze liever wilde veranderen in een behandelingsafspraak. Ze kon niet echt benoemen wat Moos, haar paard, mankeerde, maar het was duidelijk dat 'ie al een paar dagen niet helemaal lekker in zijn vel zat. Hij onderging alles gelaten, toonde geen enthousiasme of interesse in haar of zijn omgeving en er waren spontaan een paar zwellingen opgedoken. Al met al, zoals ze zelfs zei, te "vage klachten" om mee naar de dierenarts te gaan, maar zo door gaan vond ze ook niks, dus dan maar eens een (paar) behandeling(en) proberen. Zo gezegd, zo gedaan. Drie dagen na de eerste behandeling kreeg ik onderstaand berichtje;

Hoi Jacqueline, 

Ik wilde je even laten weten hoe het nu met Moos gaat.

De dag na jou behandeling werd ik weer als vanouds begroet met een luide hinnik. Als het te lang duurt voordat ik bij de stal ben wordt er ook weer tegen de deur aan gebonkt dus daar ben ik heel blij mee. Miste dat echt van hem!

Hij kijkt ook al weer levendiger uit de ogen en geeft met poetsen ook weer duidelijk aan waar de lekkere krabbel plekjes zitten.

De plekken van de singel zijn zo goed als weg, onder de huid zitten nog wat kleine plekjes. Voorlopig nog maar even niet rijden. Ik wil pas weer gaan rijden als hij niet meer reageert op die plekjes als ik er aan kom en er onderhuids niets meer te voelen is.

Vandaag wil ik m weer oppakken met oefenen aan de hand. Eens kijken wat hij daar van vindt.

Ben heel erg blij dat ik er voor heb gekozen om het te laten nakijken door jou ipv te lessen.

Groetjes, Margaret

naar boven

Blessure

Het kan je zomaar overkomen, je paard gaat op je voet staan en voordat je het weet is je voet bont en blauw en zo gezwollen dat je zelfs je schoen niet meer past.

Zo ook de voet op de foto. Het paard had voorafgaand aan de werkzaamheden van de tandarts een roesje gekregen en werd gedurende de behandeling lastig gevallen door opdringerige vliegen. Door het roesje minder gecontroleerd dan normaliter, stampte hij met zijn voet om de vliegen te verjagen en ging hierbij op de voet van zijn begeleider staan.

Uiteraard zijn er verschillende dingen die je kunt doen en/of gebruiken nadat zoiets voor is gevallen, maar in dit geval was ik toevallig in de buurt en heb ik de voet even behandeld. Daags hierna is deze foto gemaakt en, zoals je kunt zien, is het duidelijk zichtbaar waar mijn hand heeft gelegen, hier is de voet niet blauw/paars verkleurt, maar bleef het bij rood (gevlekt).

naar boven

Malando

Vorige maand is Malando bij Vitamedi gearriveerd. Malando is een 14 jarige ruin die opgeleid wordt volgens de principes van de Academsiche Rijkunst. Malando is momenteel nog herstellende van de hoefaandoening white line disease, maar een kleine 3/4 jaar geleden kon zijn training weer rustig aan worden opgepakt.

Gedurende de vakantie staat Malando hier op stal en zal hij naast het genieten van zijn vrije tijd, onderhoudend worden doorgetraind en wanneer nodig, ondersteund worden met natuurgeneeskundige zorg.

In zijn vrije tijd knabbelt hij graag van de wilgentakken die hij krijgt. Maar hier samen met mij, of zelfs alleen, mee spelen is natuurlijk ook heel erg leuk!

Malando kan het prima vinden met zijn tijdelijke stalmaatjes en de uitloop die we voor hem hebben gecreëerd, geeft ook hem de gelegenheid om zelf te beslissen of hij binnen in zijn stal of buiten in zijn weiland wil vertoeven. Malando staat normaliter op een stal waar meer reuring is gedurende de dag en dus moest hij er even aan wennen dat het bij ons veel rustiger is. Gelukkig gaf hij me dit al snel aan, sindsdien staat ter animatie de radio overdag op stal aan en is het "probleem" opgelost. 

Na aankomst heeft Malando eerst de tijd en gelegenheid gekregen om te acclimatiseren. Zo heeft hij rustig kunnen wennen aan zijn nieuwe stal, weiland, stal- en weidegenootjes en het ritme bij ons op stal. Na deze gewenningsperiode is zijn training rustig opgepakt.

              De training bestaat onder meer uit de volgende gymnastiserende oefeningen welke zowel aan de hand als onder de man uit worden gevoerd:

lengtebuiging, voorwaarts neerwaarts, ondertreden, schouder binnenwaarts, travers, renvers, appuyement en werkpirouette.

En wat is er nu lekkerder dan na een training met jeukende vliegen en prikkende dazen even lekker te worden gekrabd?!?

;-)

naar boven

Afgelopen vrijdag vroeg een lesklant mij of ik ter afsluiting van de les even op haar 6 jarige hengst Sherrif zou willen rijden. Op deze manier kon zij zich een beeld vormen naast haar paard i.p.v. alleen maar op haar paard.

Nadat ik met Sherrif “kennis had gemaakt”, reed ik eerst de oefeningen waar we eerder in de les aan gewerkt hadden zonder hem te corrigeren. Zo kon zij zien wat Sherrif daarin precies deed. Vervolgens vroeg ik hem dezelfde oefeningen, maar ging tegelijkertijd met hem aan het werk om deze oefeningen zo goed als voor hem op dat moment mogelijk was uit te voeren. Uiteindelijk resulteerde dit in een aantal goede passen in beide oefeningen, hierbij hebben we het gelaten. Op deze manier werd hij, naast een lekker worteltje, meteen beloond voor zijn goede inzet en werk. En misschien waren het deze keer maar een paar goede passen, goed is goed. Alles begint tenslotte met één goede pas …

Tijdens de nabespreking van mijn stukje training met Sherrif attendeerde ze me erop dat dit bij een gemiddelde manege/rijvereniging waarschijnlijk met verbazing bekeken zou zijn. Het was haar opgevallen dat ik op een bepaald moment een vreemd ogende houding had aangenomen welke in de verste verte niet leek op "de ideale houding voor een ruiter", maar dat deze juist wel het gewenste goede resultaat op had geleverd?!

Zo werden we er ons beide weer eens te meer van bewust dat "werk in uitvoering" geen mooie, maar functionele houding/zit van de ruiter vereist.

Of zoals Steinbrecht al over de houding van een vakruiter schreef:

''Het getuigt van een ernstige mate van onkunde als toeschouwers dan tijdens zijn werk een oordeel over hem vellen op grond van zijn houding. De vakruiter - en daartoe reken ik alle lieden die hun paard zelf opleiden, of dit nu uit liefde voor het paard of voor de rijkunst is, of omdat men als ruiter een bepaalde roeping volgt - kan men uitsluitend goed beoordelen op grond van de resultaten van zijn werk, dat wil zeggen bij de productie van zelf afgerichte paarden. Maar ook dan: meer op grond van de prestaties van de paarden dan op die van zijn eigen houding''.

naar boven

Reactie

...van een klant nadat haar merrie SnowWhite door mij behandeld was. De eigenaresse had een afspraak voor een algemene onderhoudsbehandeling gemaakt, maar bij aankomst bleek de merrie eerder die dag een behoorlijk dik oog te zijn opgelopen. Aanvullend heb ik deze dus ook meegenomen in de behandeling. Een paar dagen later kreeg ik het volgende berichtje.

Wat ik je wil vertellen; het dikke oog van Snow was de volgende dag weer helemaal geslonken, niets meer van te zien.

Gisteren heeft ze zo braaf en hard gewerkt, ze deed echt enorm haar best en had er plezier in! Was een feestje om naar te kijken!

Weet niet in hoe verre dit met jouw behandeling in verband staat maar ik vond het wel bijzonder!

naar boven

Behandeling van Volbloed Arabier Pleiade

Pleiada is een 14 jarige Arabische volbloed merrie die ik door Jacqueline heb laten behandelen. De klachten die Pleiada had waren:
-hoesten
-lusteloosheid en moeilijk op gang komen
-in zichzelf gekeerd (wat wel bij haar type past als Pleiada iets mankeert raakt ze meer in zichzelf gekeerd)
-vocht in de benen als ze wat langer stilstond
-stijve achterhand waardoor ik wat moeilijk door kon zitten

Pleiada heeft in totaal 3 behandelingen gehad. Al na de eerste behandeling kon ik merken dat ze opeens veel meer energie had. Normaal gesproken liep ze als we naar de hei gingen echt heel langzaam(dat doet ze al zolang ik haar heb),als we er dan eenmaal waren werd ze pas actief. Na de behandeling was ze opeens heel erg actief op weg naar de hei,mijn andere paard die ik vaak meeneem als handpaard had opeens moeite om haar bij te houden terwijl zij het normaal gesproken te langzaam vond gaan. Ze heeft nu ook echt weer vaak van die adhd uitspattingen wat ik ook best wel normaal vind voor een arabier. De dikke benen heeft ze nu haast niet meer hooguit als ze echt de hele dag stilstaat een klein beetje. De luchtwegen zijn ook een heel eind opgeknapt op het moment hoest ze helemaal niet meer. Wel geef ik haar kuil of nat hooi gewoon hooi is toch niet zo goed voor haar. Toen ik Pleiada kreeg had ze chronische voorhoofdholte ontsteking en pollenallergie in de zomer,waarschijnlijk overgehouden aan droes. Ze is bij mij gekomen toen ze 7 was,ik heb haar toen holistisch laten behandelen hiervoor. Hierdoor was het erg verbeterd maar de luchtwegen bleven gevoelig. Ik vind dat Pleiada nu erg is opgeknapt van de behandeling en laat Jacqueline het zeker bij houden in de periodes dat ze gevoelig is voor de pollen om haar in balans te houden. O haar achterhand gaat ook beter maar dat kwam denk ik ook van het hoesten.

Op het moment laat ik een ander paard van mij behandelen die meer emotioneel problemen heeft, dus ik ben benieuwd.

groetjes Mariecke

naar boven

Onderdeel van examenopdrachten Rechtrichten

Spencer

Graag wil ik Spencer, zijn eigenares Sheila en zijn berijdster Nicole bedanken voor het in mij gestelde vertrouwen en hun hulp bij mijn examenopdracht.

Spencer is een 8 jarige ruin met een zowel geestelijk als lichamelijk getraumatiseerd verleden. Begin 2007 is Nicole met Spencer aan de slag gegaan en al gauw bleek dat rijden nagenoeg niet verantwoord was. Bijvoorbeeld in draf raakte Spencer zo in paniek en uit balans dat hij bijna letterlijk omviel of juist niet meer wilde stoppen. Toen Nicole eind deze zomer contact met mij opnam, had ze ondertussen diverse verschillende methoden uitgeprobeerd en leek de trainingsmethode die ze op dat moment toepaste eindelijk enige vooruitgang te bieden. Op advies van de trainer die haar hierin begeleidde was ze op zoek naar iemand die hun huidige training uit kon breiden met het (gymnastiserend) werken aan de hand.

Tijdens onze eerste kennismaking bleek dat niet alleen Nicole en ik, maar ook Spencer een samenwerking wel zag zitten. Zo stond hij het "zomaar" toe dat ik rechts van hem ging staan en met hem ging werken. Achteraf hoorde ik van Nicole dat hij dit eigenlijk van niemand, behalve haar, duldt en dat het haar zelfs maanden heeft gekost om hem zover te krijgen.

Tijdens de trainingen liet ik eerst Spencer kennis maken met de verschillende oefeningen, hierna was Nicole aan de beurt.

Al snel bleek dat Spencer weinig moeite had met het ondertreden van zijn achterbenen, maar dat hij juist aan de voorzijde moeite heeft met soepel bewegen en buigen, hij heeft zichzelf hier erg vast gezet. Daarnaast heeft hij een behoorlijke negatieve geestelijke ballast bij zich. Als hij het even niet snapt of als het hem ook maar iets te veel wordt dan vervalt hij in zijn oude gedrag en gaat hij direct in verzet. Maar ondanks dit was er toch al snel sprake van vooruitgang. Zo verdween Spencer zijn onregelmatigheid in stap al snel en merkte zowel Nicole als haar andere trainer ook duidelijk verschil tijdens hun overige trainingen.

Geduld, vertouwen, positieve benadering en juiste timing en dosering zijn erg belangrijk voor Spencer. Nicole gunt hem dit van harte en ik ben ervan overtuigd dat met deze ingrediënten weer een heel leuk paard tevoorschijn gaat komen!

Reactie Nicole

Behandeling Spencer

Naast de reguliere trainingen heb ik Spencer ook een paar keer behandeld. Onder meer een keer omdat hij kreupel liep. Onderstaand een reactie van Nicole op deze behandeling.

Tijdens een van de andere behandelingen, Spencer had n.l. ontdekt dat hij het heerlijk vond om voor zijn training even wat extra aandacht te krijgen d.m.v. een korte behandeling, gebeurde iets wat ik ook nog nooit eerder mee had gemaakt. De merrie in de stal naar Spencer kwam gedurende de behandeling steeds dichter tegen de tussenwand staan en viel (net als Spencer) ook helemaal in katzwijm. Op de een of andere manier "slurpte" zij ook van de behandeling mee.

naar boven

Riviera

Graag wil ik Stella, Johan en hun merrie Riviera bedanken voor hun medewerking aan mijn examenopdracht, hun gezelligheid en het in mij gestelde vertrouwen.

Riviera is een 9 jarige KWPN merrie (v. Havidoff x m. Angela) die op 1 jarige leeftijd iets in het weiland is overkomen waardoor zij voor en achter kreupel liep. Ze heeft aan dit ongeluk een instabiele bekken en ataxie overgehouden. Met name de aansturing van haar rechter achterbeen is behoorlijk verstoord.

Ik heb Riviera 1 maand zelfstandig getraind op het gebied van het Rechtrichten, ondertussen werd zij ook gewoon door Stella op de door haar bekende manier gereden.

Riviera bleek in de basis een links gebogen paard te zijn, die in eerste instantie erg verbaasd was over het feit dat ik haar vanaf de grond trainde. Ze ging dan ook wat twijfelachtig van start, maar tijdens de 2e trainingssessie begon ze beter te begrijpen wat ik van haar wilde en kon ze zich beter ontspannen.

Ik ben met haar begonnen in stap (op de volte) en heb haar getraind op lengtebuiging, een onder tredend binnen achterbeen en een voorwaarts neerwaartse houding. Met deze basis ingrediënten heb ik ons "assortiment" rustig aan verder uitgebreid. Tijdens het werken met Riviera werd al snel duidelijk dat ze een sensibel en zogenaamd "barometer-paard" is.

n.b. zoals op sommige foto's te zien is, wordt Riviera normaliter met een slofteugel als "noodstop" opgetuigd en gereden. Ter volledigheid wil ik laten weten dat ik de slofteugel in mijn training niet (heb) gebruik(t).

Tot slot nog een foto van Riviera en mij met ons trouwe "publiek", te weten Biko, de hond van Stella.

naar boven

Morke

Graag wil ik Morke, zijn berijdster Evelien en zijn eigenaar fam. Stapel nogmaals bedanken voor hun medewerking aan een van mijn examen opdrachten.

Morke is een 20 jarige Friese ruin, die nog wekelijks recreatief wordt gereden. Om de natuurlijke scheefheid van Morke in kaart te brengen heb ik de basisoefeningen van het rechtrichten met hem uitgevoerd. Het doel hierbij was natuurlijk niet persé het goed uitvoeren van de oefeningen. Dit zou onrealistisch zijn te om te verwachten wanneer je bijvoorbeeld  erg scheve en stijve paarden voor deze opdracht treft. Het opdoen van ervaring, het leren kijken, voelen, opmerken en in kaart brengen van de verschillende, soms tegenstrijdige scheefheden van een voor mij onbekend paard had de hoogste prioriteit.

Op bovenstaande foto's is te zien dat Morke in eerste instantie onder meer moeite had met het los laten van zijn bovenlijn en dus niet makkelijk voorwaarts neerwaarts liep. En ondanks dat het een korte training betrof, lukte het toch om hem zijn bovenlijn meer te laten ontspannen en zijn hoofd wat meer te laten zakken.

naar boven

Ervaringen

Stof tot Nadenken

Banjer

Banjer had al ruim een half jaar uitslag op eerst een en latere meerdere plaatsen op zijn lichaam. Banjer was ondertussen diverse malen naar de dierenarts geweest, er waren verschillende diagnoses gesteld, maar geen van de voorgeschreven medicijnen sloegen aan. Een week na de eerste behandelingen ontving ik het volgende berichtje:

"De uitslag is al flink minder geworden en hij heeft ook al minder jeuk, hartelijk bedankt"

Ter ondersteuning had ik voor Banjer een (etherische) olie "op maat" gemengd om de gewraakte plekken mee in te smeren.

Een berichtje van iemand die een preventieve (onderhoud) behandeling onderging.

"Hoi hoi, voel me helemaal fit! Gelukkig geen hoofdpijn* gehad. Nogmaals bedankt, vond het leuk om mee te maken."

*het is dagelijks belangrijk om voldoende water te drinken, maar na een behandeling verdient dit extra aandacht. Door de behandeling wordt de afvoer van afvalstoffen namelijk gestimuleerd en wanneer deze niet snel genoeg door onder meer het drinken van voldoende water (circa 1,5 à 2 liter per dag) worden afgevoerd, kan men bijvoorbeeld hoofdpijn krijgen.

Bij deze staat het genoteerd Maj!

De tekst waar Marja naar verwijst vindt u hier